Dag 1 – De reis naar het zuiden
Mazarrón is een prachtige, wat minder toeristische plek in het zuiden van Spanje — Het was vroeg in de ochtend toen we vertrokken naar Schiphol. Iedereen nog een beetje slaperig, maar vol voorpret. De vlucht naar Alicante duurde iets meer dan twee uur, en toen we uit het vliegtuig stapten, voelde ik meteen die warme Spaanse lucht — zó anders dan het frisse lenteweer in Nederland.
We haalden onze huurauto op en reden in ruim anderhalf uur richting Mazarrón, een kleine kustplaats in de regio Murcia. Onderweg veranderde het landschap: droge heuvels, olijfgaarden en af en toe een klein wit dorpje in de verte. Toen we de zee eindelijk zagen opduiken, begon het echt te kriebelen.
Onze villa lag net buiten het dorp, tussen de bergen en met uitzicht op de vallei. Terwijl we onze koffers uitpakten, rook ik de geur van rozemarijn en zag ik in de verte de glinstering van de zee. ’s Avonds aten we pizza op het terras, met de zon die langzaam achter de bergen verdween. De stilte was heerlijk — alleen het getjirp van krekels.
Dag 2 – Eerste dag aan zee
We besloten de dag rustig te beginnen aan het strand van Puerto de Mazarrón. Het was nog vroeg, dus het was er heerlijk rustig. De zee was kalm en helderblauw. Ik liep met mijn voeten door het water, dat nog een beetje fris aanvoelde.
’s Middags lunchten we bij een strandtent met uitzicht op de baai. Ik bestelde een salade met tonijn en olijven, en mijn partner nam paella. De ober was vriendelijk en vertelde dat hij hier al twintig jaar werkte. Hij zei lachend dat Nederlanders altijd goed kunnen eten — en hij had gelijk.
’s Avonds maakten we een wandeling langs de boulevard. De lucht kleurde oranje en paars, en overal zaten mensen te praten, te lachen, en te genieten van de avondkoelte.
Dag 3 – De verborgen baaien van Bolnuevo
Vandaag wilden we iets avontuurlijkers: de Calas de Bolnuevo, kleine verborgen strandjes tussen rotsen. We reden erheen via een kronkelende weg langs de kust. De uitzichten waren adembenemend.
Bij aankomst liepen we over rotsachtige paden naar beneden, waar een kleine baai lag met turquoise water. We waren bijna alleen. We gingen snorkelen, en ik zag kleine vissen tussen de stenen zwemmen.
’s Middags picknickten we op het strand, broodjes met jamón en vers fruit. De zon brandde fel, dus we sprongen regelmatig even in het water om af te koelen. Toen we later naar boven klommen, voelde ik mijn benen branden — maar het uitzicht vanaf de rotsen maakte alles goed.
’s Avonds aten we tapas in een klein restaurant in Mazarrón-stad. We zaten buiten, tussen locals, en luisterden naar Spaanse muziek. De sfeer was warm en gemoedelijk.
Dag 4 – Cultuur en geschiedenis
Vandaag trekken we onze wandelschoenen aan. In de bergen rondom Mazarrón zijn verschillende wandelroutes. We kiezen voor een tocht in de omgeving van Sierra de las Moreras, waar je spectaculaire uitzichten hebt over de Middellandse Zee. De natuur is ruig en droog, met her en der geiten en arenden in de lucht.
We bezochten het Archeologisch Museum van Mazarrón, waar we leerden over de Feniciërs die hier vroeger woonden. Ik vond het bijzonder om te beseffen dat deze rustige kust ooit een belangrijke haven was.
Daarna reden we naar de oude mijnen van Mazarrón. Het landschap daar leek bijna buitenaards — roodgekleurde heuvels, verlaten gebouwen en diepe gaten in de aarde.
Dag 5 – Markt, mensen en momenten
We begonnen de dag met een bezoek aan de wekelijkse markt van Mazarrón. Overal geuren van kruiden, fruit en versgebakken churros. Ik kocht een strohoed en een armbandje van een oude vrouw die glimlachte en zei: “Para la chica bonita.”
We kochten aardbeien en we aten ze ter plekke op, terwijl het sap langs onze vingers liep. Daarna dronken we verse sinaasappelsap in een café met uitzicht op het plein.
’s Middags gingen we weer naar het strand, maar deze keer bleven we tot zonsondergang. De lucht kleurde langzaam roze, en de zee werd bijna goud. We zaten samen in stilte, genietend van het moment. Het voelde alsof de tijd even stilstond.
Dag 6 – Dagtrip naar Cartagena
Vandaag maakten we een uitstapje naar Cartagena, ongeveer 45 minuten rijden van Mazarrón. De stad was prachtig: een mix van oude Romeinse ruïnes en moderne boulevards. We bezochten het Romeins theater, waar ik even ging zitten op de stenen trappen en me probeerde voor te stellen hoe het hier duizenden jaren geleden was.
We lunchten in een klein restaurantje aan de haven — verse vis en koude gazpacho. Daarna slenterden we langs de kade, waar boten zachtjes wiegden op het water.
Toen we terugreden naar Mazarrón, begon de lucht oranje te kleuren. De rit voelde vredig; de radio speelde Spaanse muziek en niemand zei iets. Soms is stilte precies wat je nodig hebt.
Dag 7 – Laatste dag, laatste duik
Onze laatste dag. We wilden hem zo rustig mogelijk doorbrengen. Nog één keer naar het strand, nog één keer in het water. De zee was warm, het zand heet, en de lucht kraakhelder blauw.
Ik liep langs het water en dacht aan de hele week: de rust, het lachen, de geur van zee en zonnebrand.
’s Avonds aten we bij zonsondergang op het terras van ons huis. Ik maakte pasta met garnalen en we dronken een glaasje witte wijn. De bergen kleurden paars en het licht werd zacht. We zeiden tegen elkaar dat we hier ooit terug wilden komen.
Conclusie
Mazarrón heeft me iets bijzonders geleerd: hoe goed het voelt om te vertragen. Geen drukte, geen haast — alleen zon, zee, stilte en samenzijn.
Het was geen stad vol toeristische bezienswaardigheden, maar juist dat maakte het mooi. Het echte Spanje, met vriendelijke mensen, geur van sinaasappels, en avonden die nooit lijken te eindigen. Als ik nu mijn ogen sluit, hoor ik nog steeds de zee ruisen.
