Dag 1 – Aankomst en eerste kennismaking met Ohrid
De vlucht naar Ohrid Airport “St. Paul the Apostle” was rechtstreeks, en al tijdens de landing zag ik vanuit het vliegtuig het glinsterende water van het Ohridmeer. De bergen eromheen vormden een indrukwekkend decor. Zodra ik uitstapte, voelde ik de warme, droge lucht en de ontspannen sfeer van de Balkan.
Met een taxi reed ik in een klein halfuurtje naar het centrum van Ohrid. Mijn hotel lag aan de rand van de oude stad, op loopafstand van het meer. Vanaf mijn balkon had ik een uitzicht dat bijna onwerkelijk leek: blauwe lucht, helder water en witte huisjes die tegen de heuvels opklommen.
Na het inchecken besloot ik direct de stad in te wandelen. De straten waren geplaveid met keien, de huizen witgekalkt met houten balkons vol bloemen. Langs de boulevard zaten mensen aan terrassen met een glas wijn of een bord vis van het meer. Ik at mijn eerste Macedonische maaltijd: pastrmajlija, een soort platbrood met gekruid vlees, en dronk daarbij een glas lokale rode wijn.
’s Avonds, toen de zon onderging en het meer in roze tinten kleurde, liep ik over de houten promenade. De rust en schoonheid van Ohrid maakten meteen indruk. Ik voelde dat deze plek iets bijzonders had – iets dat tegelijk tijdloos en gastvrij aanvoelde.
Dag 2 – Verkenning van de oude stad
Na een ontbijt met verse kaas, honing en brood besloot ik de oude stad van Ohrid te verkennen. De eerste stop was de kerk van Sint Sophia, een van de oudste kerken van de stad, met prachtige fresco’s uit de Byzantijnse tijd. Binnen was het koel en stil, en de wanden waren bedekt met eeuwenoude schilderingen in zachte aardetinten.
Daarna klom ik omhoog naar het antieke theater, dat hoog boven de stad ligt. Vanaf de tribunes keek ik uit over de rode daken en het meer. Het idee dat hier al in de oudheid voorstellingen werden gegeven, gaf me kippenvel.
Verder omhoog kwam ik bij de kerk van Sint Jovan Kaneo, misschien wel het meest iconische gebouw van Ohrid. De kerk ligt op een klif, met het meer diep onder je. Ik bleef er lang zitten, gewoon kijkend naar het water en de vissersbootjes beneden.
’s Middags lunchte ik aan het meer, waar ik Ohrid forel at – een specialiteit van de streek. De vis was zacht en subtiel van smaak, perfect gegrild. Daarna dwaalde ik door de smalle straatjes van de oude stad, waar ambachtslieden parelkettingen verkochten – gemaakt van de beroemde Ohrid-parels.
De avond bracht ik door op een terras met live muziek. De sfeer was ontspannen, de lucht nog warm, en ik raakte aan de praat met een jong stel uit Skopje dat me vertelde over de gastvrijheid van Macedonië. Ik ging die avond met een glimlach terug naar het hotel.
Dag 3 – Boottocht over het meer en bezoek aan Sveti Naum
Vandaag stond een boottocht op het programma naar het klooster van Sveti Naum, aan de zuidkant van het meer. De boot vertrok vroeg in de ochtend, en het water lag spiegelglad. Terwijl we langzaam over het meer gleden, werden de bergen steeds hoger en groener. De lucht rook fris en helder.
Na een paar uur kwamen we aan bij Sveti Naum, een klooster dat uit de 10e eeuw stamt. De witte muren en rode daken staken fel af tegen het blauw van het water. Binnen hoorde ik zacht gezang van monniken, en buiten scharrelden pauwen rond tussen de bomen.
Naast het klooster liggen bronnen die het Ohridmeer voeden. Ik maakte een korte boottocht door het heldere water, waar je de bodem metersdiep kon zien. Daarna lunchte ik aan de oever: gegrilde groenten, brood en feta, met uitzicht over het meer.
Op de terugweg naar Ohrid genoot ik van de stilte aan boord. De zon begon te zakken, en de lucht kleurde langzaam goud. Terug in de stad liep ik nog een keer langs de boulevard. De dag voelde als een droom – een perfecte mix van natuur, geschiedenis en rust.
Dag 4 – Cultuur, musea en lokale smaken
Na drie dagen vol indrukken besloot ik het iets rustiger aan te doen. Ik bezocht het Iconen Museum naast de kerk van Sint Clement, waar eeuwenoude religieuze iconen te zien zijn. De gedetailleerde schilderingen en vergulde achtergronden vertelden verhalen van geloof en kunstzinnigheid.
Daarna liep ik naar het Nationaal Museum van Ohrid, gevestigd in een oud Ottomaans huis. Het interieur was prachtig bewaard gebleven, met houten plafonds en een binnenplaats vol bloemen.
Voor de lunch koos ik een klein restaurantje in een zijstraatje van de oude stad. Ik bestelde tavče gravče, een traditioneel Macedonisch gerecht van bonen in tomatensaus, geserveerd in een aardewerken pot. De serveerster lachte toen ik zei dat het me deed denken aan comfortfood – “het eten van grootmoeders”, zei ze.
De middag bracht ik door aan het meer. Ik huurde een ligstoel bij een kleine baai en las wat, terwijl de golven zachtjes tegen de kiezels sloegen. De eenvoud van dat moment – zon, stilte en een zacht briesje – maakte me volmaakt tevreden.
’s Avonds dineerde ik aan de rand van de haven, waar vissersboten zacht tegen de kade tikten. Ik dronk een glas witte wijn uit de regio Tikveš en keek naar de lichten van de stad die weerspiegelden in het water.
Dag 5 – Wandelen naar het fort van Samuel en uitzicht over Ohrid
Vandaag stond een flinke wandeling op het programma. Vanaf mijn hotel liep ik omhoog naar het fort van Samuel, dat hoog boven de stad uittorent. De klim was pittig, vooral in de zon, maar het uitzicht boven was alle moeite waard. Vanaf de muren keek ik uit over het hele meer, de stad en de bergen in de verte.
Ik bleef er lang zitten, luisterend naar de stilte en het zachte geruis van de wind. Daarna daalde ik af via smalle straatjes waar katten lui in de schaduw lagen.
’s Middags bezocht ik een klein atelier waar traditionele Ohrid-parels worden gemaakt. De eigenaar liet me zien hoe ze de parels vervaardigen met een geheim mengsel van visextract en kalk. Het ambacht wordt al generaties lang doorgegeven.
Later die dag wandelde ik nog een keer langs de promenade. Kinderen speelden, mensen aten ijs, en muzikanten speelden volksmuziek. Het dagelijkse leven hier voelde zacht en ontspannen – alsof de tijd trager liep.
Dag 6 – Dagtrip naar Struga en de Drim-rivier
Vandaag nam ik de bus naar Struga, een stadje op ongeveer een halfuur van Ohrid. Struga is kleiner, maar levendig en charmant, met terrassen langs de Drim-rivier die uit het Ohridmeer stroomt.
Ik lunchte aan het water met een bord gegrilde vis en salade. De sfeer in Struga was gemoedelijker dan in Ohrid – minder toeristisch, meer lokaal. Na de lunch wandelde ik langs de rivier naar het punt waar deze uitmondt in het meer. Daar zat ik een tijdje op een bankje, kijkend naar het water dat langzaam richting de Adriatische Zee stroomde.
Terug in Ohrid bracht ik de avond door op mijn favoriete terras aan het meer. De lucht was zacht, en de geur van jasmijn hing in de lucht. Muziek speelde zacht op de achtergrond, en ik dacht aan hoe bijzonder deze week al was.
Dag 7 – Laatste ochtend en afscheid van Ohrid
De laatste ochtend in Ohrid voelde een beetje melancholisch. Ik liep vroeg naar het meer, toen de stad nog stil was. De zon kwam op achter de bergen, en het water glinsterde als vloeibaar zilver.
Ik dronk mijn koffie op een terrasje aan de promenade en keek naar de vissers die hun netten binnenhaalden. De rust van deze plek werkte aanstekelijk.
Na het ontbijt pakte ik mijn spullen en liep nog één keer door de oude stad. Ik nam afscheid van de pleinen, de smalle straatjes, de geur van vers brood en de geluiden van de stad. De taxi bracht me terug naar de luchthaven, langs olijfgaarden en heuvels vol wilde bloemen.
Toen het vliegtuig steeg, zag ik het meer nog één keer schitteren in de zon. Ohrid had me diep geraakt – met zijn schoonheid, zijn geschiedenis, zijn warmte. Het was geen bestemming vol drukte of spektakel, maar juist een plek waar de tijd leek te vertragen en waar ik mezelf weer even kon horen denken.
Ik wist zeker dat ik ooit zou terugkomen, misschien om opnieuw over die houten promenade te lopen bij zonsondergang, met het geluid van kabbelend water en het gevoel dat alles precies goed is.
