Dag 1 – Aankomst in Peru
Na weken van voorbereiding was het eindelijk zover: mijn reis naar Peru begon. Vanaf Schiphol vertrok ik ’s avonds richting Lima, een vlucht van ruim twaalf uur. Toen ik in de vroege ochtend boven de Peruaanse kust vloog, zag ik een zee van mist en een uitgestrekte stad die zich tot aan de horizon uitstrekte.
Na aankomst voelde ik meteen de vochtige zeelucht van Lima. De taxi bracht me naar mijn hotel in de wijk Miraflores, een veilige en levendige buurt met uitzicht op de Stille Oceaan. Ondanks de jetlag besloot ik meteen een wandeling te maken langs de Malecón, de boulevard bovenop de kliffen. De zee klotste tegen de rotsen beneden en surfers trotseerden de golven.
’s Middags at ik mijn eerste Peruaanse maaltijd: ceviche, verse vis gemarineerd in limoensap met ui, chili en koriander. De frisheid van het gerecht paste perfect bij het klimaat. ’s Avonds dwaalde ik nog wat door de straten, keek naar de ondergaande zon en voelde me dankbaar dat het avontuur nu echt begonnen was.
Dag 2 – Ontdekking van Lima
Vandaag verkende ik het historische centrum van Lima. Met een lokale gids bezocht ik de Plaza Mayor, omringd door koloniale gebouwen in pastelkleuren. De Kathedraal van Lima maakte indruk, vooral door de mix van Spaanse en inheemse invloeden in de bouwstijl.
Daarna liep ik door de Jirón de la Unión, een drukke winkelstraat waar het leven bruist: straatmuzikanten, geurige eetstalletjes en mensen die met elkaar kletsen in een mengeling van Spaans en Quechua.
’s Middags bezocht ik het Larco Museum, een prachtig museum met een indrukwekkende collectie keramiek en goud uit de precolumbiaanse tijd. De rustige binnentuin vol bougainvillea was een fijne plek om even te ontsnappen aan de drukte van de stad.
’s Avonds dineerde ik in een klein restaurant aan de rand van Miraflores. De eigenaar serveerde me lomo saltado, een roerbakgerecht met rundvlees, uien, tomaten en frietjes. Het was een heerlijke afsluiting van de dag.
Dag 3 – Vlucht naar Cusco: de adem van de Andes
Vandaag vloog ik van Lima naar Cusco, de oude hoofdstad van het Incarijk. De vlucht duurde maar een uur, maar de overgang was enorm: van zeeniveau naar ruim 3400 meter hoogte.
Bij aankomst voelde ik meteen de ijle lucht. Mijn gids raadde me aan om het rustig aan te doen en mate de coca (thee van cocabladeren) te drinken om hoogteziekte te voorkomen.
’s Middags wandelde ik voorzichtig door de charmante straatjes van San Blas, de kunstenaarswijk van Cusco. De geplaveide straten, witgekalkte huizen met blauwe balkons en het uitzicht over de stad gaven een magische sfeer.
Op de Plaza de Armas zat ik op een bankje en keek naar het leven om me heen: lokale vrouwen in traditionele kleding, toeristen met camera’s en kinderen die met ballonnen speelden. Ik at een lichte maaltijd en ging vroeg naar bed – mijn hoofd tolde nog een beetje van de hoogte, maar mijn hart was vol verwachting.
Dag 4 – De Heilige Vallei van de Inca’s
Vandaag stond een excursie naar de Heilige Vallei op het programma. De bus kronkelde langs de bergen en door valleien vol met maïsvelden en dorpjes. De eerste stop was Pisac, met zijn kleurrijke markt waar vrouwen weefwerken en zilver verkochten. Ik kocht een handgemaakt sjaaltje – felgekleurd en warm.
Daarna bezochten we de indrukwekkende terrassen van Pisac, uitgehouwen in de berghelling. De manier waarop de Inca’s landbouw combineerden met architectuur was verbluffend.
’s Middags reden we naar Ollantaytambo, een van de best bewaarde Incasteden. Ik klom langzaam naar de ruïnes boven het dorp en keek uit over de vallei. De stenen trappen, perfect passend zonder cement, getuigden van een vernuft dat moeilijk te bevatten was.
’s Avonds bleef ik slapen in Ollantaytambo, een rustig dorp met smalle steegjes en stromende kanaaltjes. Het geluid van het water begeleidde me in slaap.
Dag 5 – Met de trein naar Machu Picchu
Een van de hoogtepunten van de reis brak aan: Machu Picchu. Vroeg in de ochtend nam ik de trein van Ollantaytambo naar Aguas Calientes. De trein reed door smalle valleien, langs de rivier de Urubamba, terwijl de mist langzaam opsteeg uit het regenwoud.
In Aguas Calientes stapte ik in de bus die zigzaggend de berg op reed. Toen ik eindelijk de ingang van Machu Picchu bereikte en de ruïnes zag opduiken tussen de wolken, was ik sprakeloos.
Ik liep langzaam over de oude paden, luisterde naar de gids die vertelde over de geschiedenis van deze verloren stad, en probeerde alles in me op te nemen. De stenen huizen, de tempels, de terrassen – alles leek te ademen.
Ik bleef lang op het uitzichtpunt staan waar de iconische foto’s worden genomen. De bergen, de stilte, de hoogte – het voelde bijna onwerkelijk.
’s Avonds keerde ik terug naar Aguas Calientes, moe maar diep onder de indruk.
Dag 6 – Terug naar Cusco
Na een rustige ochtend in Aguas Calientes nam ik de trein terug naar Cusco. Onderweg keek ik uit het raam naar de groene bergen en besefte ik dat deze reis me al meer had gegeven dan ik had durven hopen.
Terug in Cusco bezocht ik het Koricancha, de voormalige zonnetempel van de Inca’s, waar Spaanse kolonisten later een klooster op bouwden. De tegenstelling tussen de strakke Incastenen en de Europese architectuur was intrigerend.
’s Avonds liep ik opnieuw over de Plaza de Armas. De lucht was koud, maar de sfeer warm: muziek, dans en geurige etenswaren vulden het plein. Ik at alpaca steak – mals en verrassend zacht van smaak. Het werd een avond om nooit te vergeten.
Dag 7 – Van Cusco naar het Titicacameer
Vandaag vertrok ik vroeg met de bus richting Puno, aan de oevers van het Titicacameer. De rit duurde acht uur, maar de landschappen maakten alles goed: we reden langs besneeuwde bergtoppen, door dorpen waar lama’s graasden en waar kinderen langs de weg zwaaiden.
’s Middags arriveerde ik in Puno. Het was er fris en winderig, maar het uitzicht op het Titicacameer – het hoogste bevaarbare meer ter wereld – was adembenemend.
Na het inchecken in mijn hotel maakte ik een korte wandeling langs de boulevard. De lucht was dun en helder, en de zon zakte langzaam achter de bergen. Ik voelde me klein, maar diep verbonden met de natuur.
Dag 8 – De drijvende eilanden van Uros en Taquile
Vandaag maakte ik een boottocht over het Titicacameer. De eerste stop waren de Uros-eilanden, kunstmatige eilanden gemaakt van riet. De bewoners lieten zien hoe ze hun huizen bouwen en onderhouden. Hun gastvrijheid en eenvoud raakten me.
Daarna voeren we verder naar Taquile, een groter eiland met een sterke gemeenschapstraditie. We liepen een steil pad omhoog naar het dorpsplein, waar mannen traditionele mutsen droegen en vrouwen kleurrijke rokken. De stilte, het uitzicht en de puurheid van het leven daar maakten diepe indruk.
’s Middags at ik forel uit het meer, simpel bereid maar overheerlijk. Op de terugweg over het water dacht ik aan hoe anders de wereld hier was – eenvoudiger, maar misschien ook rijker.
Dag 9 – Terug naar Lima
Vandaag vloog ik terug van Juliaca (vlak bij Puno) naar Lima voor mijn laatste dag in Peru. In de middag bezocht ik de moderne wijk Barranco, het artistieke hart van de stad. Ik liep over de Puente de los Suspiros, een romantisch bruggetje met uitzicht op de zee, en bewonderde de kleurrijke muurschilderingen die overal te vinden waren.
’s Avonds at ik mijn laatste maaltijd in Peru: anticuchos, gegrilde spiesjes van rundvlees, met een glas pisco sour erbij. Het was een perfecte afsluiting van een indrukwekkende reis.
Dag 10 – Afscheid van Peru
Mijn laatste ochtend begon vroeg. Terwijl ik naar de luchthaven reed, keek ik nog één keer uit over de stad en dacht aan alles wat ik had meegemaakt: de Andes, de ruïnes van Machu Picchu, de warmte van de mensen, de smaken, de muziek.
Toen het vliegtuig opsteeg en de kustlijn van Peru onder me verdween, voelde ik zowel weemoed als voldoening. Tien dagen waren te kort om dit land volledig te doorgronden, maar genoeg om het diep in mijn hart te sluiten.
Peru had me niet alleen landschappen laten zien, maar ook een manier van leven waarin traditie, trots en eenvoud samenkomen. Ik wist zeker: ooit kom ik hier terug.
